-4 -  ตอนเป็นเด็ก คุณเคยใฝ่ฝันถึงการใช้ชีวิตแบบไหน?

ตอนเป็นเด็ก คุณเคยแอบใฝ่ฝันถึง “วิถีชีวิตแบบไหน” บ้างไหม?

สำหรับผม สิ่งที่ผมหลงใหลคือการเป็น “ผู้ที่มีส่วนร่วมกับโลก โดยไม่ต้องสังกัดที่ใดอย่างสมบูรณ์”

ตัวอย่างเช่น สนูฟกิ้นจากมูมินวัลเลย์ หรือยูปาจากเรื่อง Nausicaä of the Valley of the Wind
ลึกลงไปกว่านั้น ยังมีความหลงใหลในวิถีชีวิตแบบ “โจรสลัด” ในฐานะสัญลักษณ์บางอย่างอยู่ด้วย

เมื่อมองย้อนกลับไป ผมคิดว่าสิ่งเหล่านั้นล้วนอยู่ในสายความคิดเดียวกัน
สิ่งที่พวกเขามีร่วมกันคือ
“การมีส่วนร่วมกับโลกจากตำแหน่งที่ไม่ถูกครอบงำ”

สิ่งนี้อาจดูโรแมนติก แต่แท้จริงแล้วเป็นจุดยืนที่ท้าทายและต้องการความกล้าหาญอย่างมาก

ชีวิตของผมที่ผ่านมา ไม่ได้อยู่ภายนอกองค์กรเสมอไป
ผมทำงานในฐานะพนักงานบริษัท สั่งสมประสบการณ์ และมีส่วนร่วมในการบริหารองค์กรในหลายบริษัท
ช่วงเวลาที่ผมต้องตัดสินใจ รับผิดชอบ และเผชิญกับความจริงในฐานะ “คนวงใน” นั้นยาวนานกว่าที่หลายคนคิด

และเพราะเหตุนี้เอง ผมจึงเข้าใจว่า
ยิ่งเข้าไปอยู่ลึกในองค์กร มุมมองก็ยิ่งถูกจำกัดด้วยโครงสร้าง
ความถูกต้องบางอย่างจะถูกตอกย้ำ และสมมติฐานเดิม ๆ จะถูกตั้งคำถามน้อยลงเรื่อย ๆ

ท่ามกลางสิ่งเหล่านั้น สิ่งหนึ่งที่อยู่ในใจผมเสมอ คือความใฝ่ฝันที่จะยืนอยู่บน “เส้นแบ่งเขต (Boundary)”

ตำแหน่งที่ไม่ใช่ทั้งภายในและภายนอก
เป็นผู้มีส่วนร่วม แต่ยังคงรักษาระยะห่างได้

เพราะยืนอยู่บนเส้นแบ่งเขต จึงมองเห็นภาพรวมได้
ไม่เอนเอียงไปข้างใดมากเกินไป และรับรู้การเปลี่ยนแปลงของกระแสได้รวดเร็ว

อย่างไรก็ตาม จุดยืนนี้ก็มีหลุมพรางเช่นกัน
หากการยืนตำแหน่งของตนเริ่มสั่นคลอน
อิสรภาพนั้นอาจกลายเป็นเพียงการประนีประนอมกับสถานการณ์ หรือแม้แต่การสร้างความสับสน

ไม่แย่งชิงข้อมูล
ไม่ใช้ความไว้วางใจเป็นข้อได้เปรียบของตน
ไม่แลกอิทธิพลกับผลประโยชน์ระยะสั้น

ยิ่งมีอิสระมากเท่าไร ความซื่อตรงก็ยิ่งถูกตั้งคำถามมากขึ้นเท่านั้น

พูดตามตรง นี่อาจไม่ใช่วิถีชีวิตที่เหมาะกับทุกคน
ต้องทนต่อความโดดเดี่ยว ไม่ยึดติดกับการยอมรับจากองค์กร และไม่แลกความน่าเชื่อถือระยะยาวกับผลลัพธ์ระยะสั้น

และในวันนี้ ผมทำงานในฐานะโค้ช

บทบาทของโค้ช ไม่ใช่การยืนอยู่นอกองค์กรเพื่อวิจารณ์
แต่คือการยืนอยู่บน “เส้นแบ่งเขต” ในฐานะผู้มีส่วนร่วมอย่างต่อเนื่อง

ไม่เอนเอียงตามผลประโยชน์ภายใน
ไม่กลายเป็นเพียงผู้สังเกตการณ์
ไม่ให้คำตอบ แต่สร้างพื้นที่ให้ได้ตั้งคำถามต่อสมมติฐานเดิม

ไม่สังกัดที่ใดอย่างสมบูรณ์
แต่ยังคงรับผิดชอบต่ออนาคตขององค์กร

ความใฝ่ฝันในวัยเด็กของผม
หลังผ่านประสบการณ์ยาวนานในโลกองค์กร
จึงค่อย ๆ เชื่อมโยงมาสู่บทบาทที่ผมทำอยู่ในวันนี้

แล้วในองค์กรของคุณ
“เสียงจากผู้ที่ยืนอยู่บนเส้นแบ่งเขต”
ถูกรับฟังจากที่ใดบ้าง?